محبت افراطى 

محبت به فرزندان و دیگران به این معنا نیست كه بدى هاى آنان نادیده انگاشته و از تربیتشان غفلت شود. باید حساب دوستى به فرزندان رااز حساب تربیت و سازندگى جدا كرد. بعضى از پدران و مادران با محبت هاى بى جاى خود، در لباس دوستى ، بزرگ ترین خیانت ها رادر حق فرزندان خود مرتكب مى شوند. باید توجه داشت همان طور كه كمبود محبت زیان آور است ، زیاده روى در محبت نیز فرزندان رااز خودراضى و كم مقاومت به بار مى آورد و در مقابل مشكلات زندگى دچار احساس حقارت شده و آسیب پذیر مى شوند. انسان ها، در بستر مناسب و متعادل رشد شخصیت مى یابند. در شرایط خاص و دشوار، انسان با مقاومت آبدیده و مقاوم بار مى آید و توانایى مواجهه با مشكلات را مى یابد. حضرت امیر (علیه السلام ) مى فرمایند:

من كلف بالاءدب قلت مساویه

هر كسى سختى تاءدیب را تحمل كند، بدى هایش كم خواهد شد.

بنابراین ، نباید در اثر افراط در محبت و تعریف و تمجیدهاى آن چنانى ، فرزندانى با شخصیت كذایى رشد بیابند كه براى خود شخصیت و مقامى بالاتر از انتظار تصور كنند و عیوب خود را نیز كمال پنداشته و به بیمارى خودپسندى مبتلا شوند. حضرت على (علیه السلام ) مى فرمایند:

من رضى عن نفسه ظهرت علیه المعایب

هر كس از خود راضى باشد ، عیوبى در او پدیدار خواهد شد.

از سوى دیگر، چنین شخصى از دیگران توقع دارد كه شخصیت كاذب اورا بپذیرند و از او ستایش كنند. در نتیجه ، افراد چاپلوس و تملق گو در اطراف او جمع مى شوند؛ ولى واقع گویان و انتقادكنندگان را نمى پذیرد. خودپسندان نه تنها نمى توانند محبت دیگران را به سوى خویش جلب كنند، بلكه همواره منفور و مطرود دیگران خواهند بود. چنانچه حضرت على (علیه السلام ) مى فرمایند:

من رضى نفسه كثر الساخط علیه

هر كس از خود راضى باشد، خشم گیرندگان بر او بسیار خواهند شد.

به امید پیروی از دستورات دینی که بهترین زندگی را برایمان رقم زده است.