سيد كريم پينه دوز

در گوشه اي از بازار تهران به پينه دوزي و پاره دوزي مشغول بود . از اين راه امرار معاش مي كرد . نامش كريم و شهرتش محمودي و چون از سادات بود ، او را سيد كريم مي گفتند : بزرگمردي كه از راه توسلات مداوم در هر صبح و شام به ساحت حضرت ابا عبدالله الحسين (ع) به مقامي بار يافته بود كه امام زمان (عج) به طور هفتگي براي او وعده ديدار قرار داده بود .

و اينك بنگريد يكي از تشرفات شورانگيز او را : امام زمان روحي فداه به مغازه او تشريف آورده بود و در كنار سيد كريم نشسته بود ، پاره كفشي را به دست گرفته و مشغول دوختن آن گشته بود . در حين گفت و گو حضرت بهلول فرمودند : « سيد كريم آيا كفش مرا هم تعمير مي كني ؟ » و او بلافاصله از روي صداقت گفته بود : » آقا جان با كمال منت به چشم اما چون قول داده ام ، ابتدا بايد اين كفش را بدوزم ، دقايقي ديگر حضرت فرموده بودند : « آيا كفش ما را هم مي دوزي ؟ » و سيد بلافاصله گفته بود : « منت دارم ، اما پس از اين كفش ، بار ديگر حضرت تقاضاي خود را تكرار كرده بود و سيد كريم ديگر طاقت نياورده بود . برخاسته بود و مولا را در آغوش گرفته و پيشاني اش را بوسيده و گفته بود : « من غلام و نوكر و خاك پاي شمايم ، اين همه مرا امتحان نكنيد اگر يكبار ديگر تقاضا خود را بفرماييد و مرا شرمنده خود كنيد ، من هم مردم كوچه و بازار را خبردار مي كنم كه شما در مغازه من هستيد . » و آنگاه حضرت او را دلداري داده و عمل او را در تعهد به قول و پيمان تأييد فرموده بودند .